سلام:

صبح در زندگی آدمی بشارت دهنده خیلی چیزهاست نویدی برای فرصت دوباره زندگی کردن دیدید گنجشکها موقع صبح چه سر وصدای عجیبی دارند ،بیشتر به یک جشن برای شروع دوباره زندگی و یه شکر برای رزقی که خدا امروز هم نصیبشون کرده شباهت داره.

 چند وقتی است که یاد یه بزرگی افتادم که خیلی درسها میشد از نوع زندگی  اون گرفت. خیلی بزرگ اگر بگن چه افراد بزرگی رو ملاقات کردی و احساس میکنی که تحت جاذبه معنویتش قرار گرفتی میگم یکی آقای عبدلله والی و ...

حالا عبدالله والی کیه ؟

اگر بخواهید بدونید  حاجی والی کی بود باید اول در مورد بشاگرد براتون بگم . بشاگرد میدونید کچا است .

میعادگاه عاشقان بود. اره خدا دلهایی رو که دیگه گنجایش زندگی تو مردابهای راکد رو نداشتند و روح بزرگشون دنبال روزنه ای برای تجلی میگشت رو توی این دیار محروم ( از نظر امکانات ظاهری ) جمع کرد.

چیزهای زیادی دارم از آنچه که در بشاگرد ظرف ده روز دیده ام اما مطلبی پیدا کردم که آنچه میخواستم نه، اما مطالب خوب دیگری را در مورد بشاگرد نوشته به نقل از نویسنده زبر دست رضا امیر خانی شما را به آنجا ارجاع میدم. (بشاگرد)

آقای والی تقریبا از همون اوایل انقلاب به فرمان امام راهش از جبهه به سمت بشاگرد متمایل میشه و از جهادی به جهاد دیگر جهادی که تا آخر عمر هرگز صلحی براش نیومد جهاد با محرومیت.

اره محرومیت، اما جالب اینجاست که او اول با محرومیت درون خودش جهاد کرده بود و نه در ظاهر که حقیقتا جلوه های توسعه روح رو در ایشان حتی به چشم ظاهر بین میشد دید.

ایشان از قبل از انقلاب تو تیمهای کمک به نیازمندان بودند .ضمنا ایشان کارمند بانک بودند وتا آخر عمر هم از حقوق آنجا امرار معاش میکردند.

یه خاطره ای از کلام خود ایشانِ برایتون بگم که به همون دوران قبل از انقلاب برمیگرده.

توی یکی از این مراجعاتی که برای پخش کمکها داشتند به یک منطقه میرند که خانوارها در کنار هم دیوارهایی از پارچه زده اند حتی امکاناتی مانند چادر که مسقف باشد ندارند. یک مادر و پسری در یکی از اینها زندگی میکردند و پسر هم فلج بوده است بعد از دادن کمکها به ایشان حاجی از پسر میپرسه که چیزی نیاز نداری پسرمیگه  نه فقط یه چیز میخوام  آقا یه مقدار پارچه بزرگ برای ما بیارید که ارتفاع این دیوارها را زیا د کنیم چرا که مادرم برای اینکه در حال ایستاده از پشت دیوار مشخص نباشه کمرشو خم میکنه و راه میره ازبس این کار رو کرده قدش داره خمیده میشه .

حاجی بعد از دو دهه که از آن دوران میگذشت با یه حال خاصی این داستان رو میگفت که عمق همدردی و تاثیر پذیریش از آن واقعه را نشان میداد.

حاجی به فرمان امام خمینی در منطقه بشاگرد ماندگار میشه و جالب اینجاست که اول کار  به یه کار بزرگ جمع اخبار و شناسایی منطقه و پراکندگی اهالی اونجا مشغول میشه که ظاهرا چند سالی هم طول میکشه چرا که پراکندگی روستاها در این منطقه زیاد است و چیزی حدود ۹۰۰ روستا داشته است.

.....

اجازه میخوام در پست های بعدی با کمک شما رفقا و جمع کردن مطالب شما در این مورد از این به بعد را پر بارتر ادامه بدهم.

27 اسفند سالروز وفات حاج آقا سید احمد خمینی است .

 مطلبی از ایشان در مورد مبارزه امام در کتاب سیره آفتاب خواندم که برام خيلي جالب بود آ ن را براي دوستان مینویسم:

  ]در نامه امام به  حضرت  آیت الله قدیری که از دوستان خوب امام در نجف بودند و با ایشان به

قم آمدند. چنین آمده است:

" ما باید سعی کنیم تا حصار های جهل و خرافه را شکسته تا به سرچشمه زلال اسلام محمدی

(ص) برسیم. و امروز غریبترین چیزها در دنیا همین اسلام است و نجات آن قربانی می خواهد

و دعا کنید من نیز از قربانیهای آن شوم "

حضرت امام قربانی این راه بودند. خداوند او را به جایی رساند که آنهایی که تا دیروز اگر

فرزند ایشان از کوزه آب میخورد، میگفتند: نجس است، بروید کوزه را آب بکشید، دیگر

نتوانستند حرف بزنند.

هنگام مبارزه عده ای گفتند: امام انگلیسی است، عده ای گفتند: امام آمریکایی است، عده ای در

نجف گفتند: امام تارک الصلوة است و الله میگفتند: امام روزه نمیگیرد، زردچوبه به صورتش

میمالد که بگوید روزه میگیرم. هر موضعی که امام می گرفتند، عده ای با آ« مخالفت کردند.

امام با شاه مخالف بود، مبارزه کرد، تبعید شد، عده ای گفتند: مگر میشود با شاه شیعه مبارزه

کرد؟ خوب ، اگر این جهل نیست ، پس جهل چیست؟ همان ها که جهل و خرافه چشمشان را

بسته بود نسبت تارک الصلوة بودن، روزه نگرفتن، دروغ گفتن و... را به امام دادند    . [