نمیدونم چرا این حرفها رو اینجا میزنم اما میگم.

میدونید، نگاه که میکنم میبینم آقا ولی عصرغریبند.(خدا کنه که این طور نباشه و من اشتباه کرده باشم )

غربتی که من حرف میزنم اینه که هنوز هم هنوزه آقا مونو نشناختیم.

غربتی که من حرف میزنم اینه که هنوز هم هنوزه آقا مونو پیدا نکریدم. 

نه اینکه دنبال دیدنشون باشیم نه بلکه دنبال این باشیم جایگاه آقا رو تو جهان هستی پیدا کنیم که اگر پیدا کردیم آقا مونو میشناسیم که اگر آقا را شناختیم  جایگاه خودمونم میشناسیم.

 آونوقت میشه گفت آقا رو پیدا کردیم.

اونوقت دیگه میدونیم که آقا رو برای خودمون نخواهیم بلکه خودمون رو برای آقا و برای  هدفهای بزرگشون.

 اما خدا وکیلی چند درصد ماها آقا را برای خودش می خوایم . مگه غیر از اینه که می خوایم آقا بیاد تا ما را به راحتی برسونه. غافل از اینکه آمدن آقا با همه برکاتی که داره تازه شروع یک تلاش برای ایجاد دگرگونی تو نظام حاکم بردنیا است.

 امان از غفلت! امان از همت کوتاه ! امان از ....

البته به پیروان واقعی حضرت جسارت نمیکنم،

 این فقط یه نهیب به امثال خودمه!

آقا جون خودت یه نظر عنایتی بکن که ما هم سیراب بشیم.